In plaats van Galway verkennen, werd het me vermaken in Dublin. Dat lukte best. Op mijn gemak winkelen, in tegenstelling tot veel mensen die duidelijk nog niet alle inkopen voor Kerst binnen hadden.
Toen werd het de 23e. Tijd om weer naar huis te gaan…dacht ik.
Met de taxi naar het vliegveld. Tot zover niks aan de hand. Eenmaal binnen was het een opgewonden gegons van stemmen. Rijen voor de informatiedesks opgeheven hoofden die de informatie via de schermen volgden. Steeds meer vluchten werden geannuleerd. De mijne bleef staan… Het duurde lang, maar ook mijn vlucht werd gecanceld. Op veel vliegvelden worden dan noodvoorzieningen getroffen. Zo niet in Dublin. Alle taxichauffeurs die vrij hadden, werden opgeroepen om gestrande passagiers te vervoeren.
Terug naar Dublin dus. Ik ben veilig vervoerd en dat was het belangrijkste, maar als een taxichauffeur alleen maar over voetbal en auto’s praat. Het maakte hem niet uit dat hij vrijwel geen antwoord kreeg. Afwachten wat er verder zou gebeuren.
De volgende dag weer naar het vliegveld. Ik had zoiets van ‘Ik hoor het wel als ze willen gaan vliegen’. Echter een Ier zei me dat het verstandiger was om wel te gaan, want ‘Aer Lingus wil iedereen voor Kerst thuis hebben’. Dat kunnen ze wel willen.. Ik heb toch de gok maar gewaagd. En je raadt het al: misgegokt.
Ik weer naar mijn hotel ‘Trinity Lodge’. Ik had al geluk gehad dat ik in de stad terecht kon. Ja, de hele dure hotels hadden nog wel kamers. Ik boek nooit zulke dure kamers, dus ook niet als waarschijnlijk iemand anders gaat betalen.
De dame aan de receptie heeft geprobeerd te reserveren, zodat ik met Kerst ergens kon eten. Het enige wat te vinden was, was een brunch van 180 euro. Nee, dankjewel. Ik zie wel.
Iedereen per telefoon of mail op de hoogte gesteld dat ik nog niet thuis kwam.
Ik wilde wel naar een nachtmis. Iemand gaf me het advies om naar St. Bartholomew Church te gaan. “Ga wel op tijd, want het is er altijd erg druk”. Het blijkt dat er zo mooi gezongen wordt.
Ik had een taxi besteld voor 23.30 uur.
De receptie zou vroeg sluiten omdat het kerstavond was. Ik kreeg een sleutel van de voordeur en een kaartje met het telefoonnummer dat ik kon bellen als er iets mis was.
Ik ging wat vroeger naar buiten en raakte daar in gesprek met 2 stellen die deze trip speciaal voor Kerst hadden geboekt.
Na wat gezellig geklets, kwam mijn taxi. Een beetje te vroeg, maar dat maakt niet uit. De chauffeur bood wel aan om te wachten omdat hij te vroeg was! De kerk was dichterbij dan ik dacht. Het was dus net half twaalf geweest toen ik arriveerde.
Oeps…de kerkdeuren waren nog dicht. De taxi had ik natuurlijk weg laten gaan. Terwijl ik stond te overleggen wat ik kon doen, opende een mevrouw de deur. Ik verontschuldigde me dat ik zo vroeg was en vertelde waarom. Ze stelde zichzelf en twee mannen voor.
Ik kreeg een flyer over de kerk, de lijst met gezangen en de liturgie.
De eerste die na mij kwam, was een dame met kaplaarzen aan. Ze was komen lopen. Ze kende klaarblijkelijk iedereen. Ik dacht daarom dat ze uit de buurt kwam. Zij (Jane) bleek een Engelse te zijn…de moeder van de organist. Ik vind het altijd zo grappig hoe je met vreemden zulke leuke gesprekken kunt hebben. Jane was ook weduwe en had na de dood van haar man niet geweten wat te doen. Later heeft ze de knop omgezet en besloot ze te gaan doen wat ze wilde. Het vorige jaar een wereldreis gemaakt!
Ik had nu al van verschillende kanten gehoord dat het normaal erg druk is. Veel van de parochianen woonden echter wat verder weg en konden door de weersomstandigheden niet komen. Het meisjeskoor had de woensdag ervoor al niet kunnen komen repeteren en zong nu ook niet.
Het mannenkoor was geweldig en het was ook een mooie preek. Om 01.30 uur was het afgelopen. Iemand vertelde dat er een taxi-standplaats was ‘achter de Amerikaanse ambassade’. De ambassade vond ik al snel. De taxi’s niet. Toen ik om het gebouw heen wilde lopen, zag ik ineens een taxi aankomen. Toen deed ik maar net als in de film…hand in de lucht en maar kijken of hij stopt. Dat deed hij. Het was een Algerijn die niet echt de weg kent in Dublin. Gelukkig ging hij geen rondjes rijden, maar sms’te een collega. Is wel slimmer, maar dat sms’en onder het rijden op gladde wegen. Pffffft.
Hij vroeg of hij me een vraag mocht stellen. “Ben jij Joods?” Die had ik niet aan zien komen. Vroeger, toen ik meer in Amsterdam was, vroegen ze het wel vaker.
Ik kwam veilig bij het hotel, stuurde een e-mail naar het thuisfront en ging naar bed.
En toen was het eerste Kerstdag.
Besloten om eerst maar eens te gaan wandelen. Dat was leuk!!! Dublin bijna zonder mensen. Die ik tegenkwam waren wellicht ook gestrande reizigers. Verder welgeteld 5 auto’s en een vroege bedelaar.
Geweldig, Dublin zo stil en vredig.
Misschien een beetje te stil. Geen restaurants of pubs open. In ieder geval zag ik ze niet.
Dan maar terug naar het hotel. Daar had ik koffie op mijn kamer. Hm…geen water. Er zat gelukkig nog wel water in de waterkoker. Eerst koffie en dan maar eens gaan vragen wat er aan de hand is. Bevroren leidingen en reken er maar niet op dat er een loodgieter komt op eerste kerstdag. Of we de kranen open wilden laten staan. Als er dan iets ontdooide, dan kon het water in elk geval stromen.
Uiteindelijk hadden we weer water, maar dat was te koud om te douchen.
In de middag ging ik weer lopen. Nu de andere kant op. Met fotocamera natuurlijk. Ondanks dat vroegen veel gestrande reizigers aan mij de weg!?
Ik trof een Indiaas restaurant dat open was. Daar had ik een heerlijke (lekker gekruide) maaltijd. Het hield qua tijd het midden tussen lunch en diner. Op weg terug naar het hotel zag ik een Spar die open was. Toch maar iets eetbaars gekocht voor het geval ik later nog trek zou krijgen.
Ik sprak met een mevrouw uit Zuid-Afrika. Toen ik zei dat ik uit Nederland kwam, sprak ze verder in het Zuid-Afrikaans. Lijkt nog zoveel op het Nederlands dat het goed te volgen is.
De volgende morgen ging ik met de Air Coach naar het vliegveld. Taxi’s was een probleem. ‘Iedereen’ wilde daar naartoe.
Op het vliegveld het gewone gedoe, met vooral mensen kijken.
Stiekem vond ik het jammer dat mijn vlucht NIET geannuleerd werd…
Met een klein beetje vertraging weer naar huis.
Een memorabele Kerst…dat dan weer wel.
Foto’s en tekst © CelticSarayu