De deur werd open gedaan door…een elf. Om precies te zijn twee kerstelfjes!
Dakota was best goedgelovig, maar dat Kerstelfjes bestaan…dat had ze nooit durven dromen!
Het was dus ook totaal nieuw voor haar dat er manlijke en vrouwelijke elfjes waren. Dat mag je anno 2023 ook niet meer zeggen, maar ouwe hippie of niet…met dat soort dingen hield ze zich niet bezig! Ze had in de loop van haar leven zoveel mensen leren kennen die je geen ‘etiketje’ kon geven. Het maakte haar helemaal niets uit. Iemand was zoals hij of zij was en dat was okay.
De manlijke elf was zo te zien een ouwe rot in het vak. Het meisjeselfje wellicht nog in opleiding. Alleen gebaseerd op het zeer jeugdige voorkomen!
Toch moest ze nu even aan dat hele LHBT enz. denken. Hoe zou het nieuwe ‘uniform’ er in de toekomst uit gaan zien?
Geen tijd om die gedachte verder uit te werken. Ze werden binnen gevraagd.
Het was er warm, maar niet overdreven. Zou de energie in het hoge Noorden ook zo duur zijn? Terwijl die vraag bij haar opkwam rook ze brandend hout. Natuurlijk…open haard😊. Later zou ze ontdekken dat er ook op hout gekookt werd.
Ze werden naar een kleine ruimte gebracht. En daar zat de grootste verrassing! De kerstman zelf. Ze had nog niet alle indrukken verwerkt, anders had ze de link tussen de elfjes en de kerstman wel gelegd.
Na het voorstelrondje, alsof dat nodig was, was het tijd voor een drankje. Hoewel de mensen in Scandinavië best wel een neutje lusten, was er gelukkig ook de mogelijkheid om te kiezen voor koffie. Dat was niet overal een succes geweest wat de kwaliteit betreft, maar ze ging ervan uit dat de kerstman wel goede koffie zou hebben.
Onder het genot van een, gelukkig echt goede, mok koffie, kwam de kerstman al snel ter zake. Er moesten wat gordijntjes worden gesnaaid en hij had nieuwe pakken nodig. Of Dakota zin had in deze klus?
Inmiddels weten we wat meer van Dakota, zo ook dat ze niet zo erg bezig is met geld. Natuurlijk heb je er wat van nodig om te kunnen leven, maar dat is alles. Ze vroeg dus niet eens wat haar vergoeding zou zijn.
Even later was alles in kannen en kruiken. Ze zou slapen op de verdieping boven het verblijf van de rendieren. Uiteraard zou ze met de elfjes en de kerstman mee-eten en de rest zouden ze ook wel uit komen.
De volgende dag werden alle wensen besproken. D kerstman had verschillende pakken nodig. Sommige pakken kon hij in veel landen dragen. In sommige andere landen kon hij met een meer sobere outfit beter uit de voeten.
Niet alle pakken hadden veel haast, maar hij wilde voor de Kerst wel graag 2 nieuwe pakken.
Dakota kon aan het werk.
Ze had het enorm naar haar zin. Natuurlijk miste ze haar maatje Wolf wel. Eén keer per week werd ze naar een gebouw gebracht van waaruit ze contact kon leggen met Wolf. Soms via Facetime, soms via Zoom. Soms lukt het ook gewoon helemaal niet. Dan kon ze alleen een telexbericht sturen. Dat was niet zo leuk, maar beter dan niets.
Ze raakte bekend met de lokale keuken.
Leipäjuusto bijvoorbeeld, een gerecht met kaas waar je meestal bramenjam bij krijgt.
Hernekeitto heeft een smaak die behoorlijk overeenkomt met onze erwtensoep. Of Dakota dat nog wist???
Een andere soep was Lohikeitto een romige zalmsoep met aardappel. Er gaat de nodige boter doorheen!
En wat te denken van Kaalikääryleet? Rolletjes van witte kool met als vulling kliekjes. Daaroverheen een saus van bosbessen.
Er zijn er natuurlijk nog veel meer, maar laat ik afsluiten met Perunalaatikko. Dat wordt omschreven als een pannenkoek van aardappelpuree met flink wat nootmuskaat en stroop.
En wat we nog niet echt wisten…Dakota houdt wel van een alcoholische versnapering😜.
De mesimarja, gemaakt van poolbessen en de lakka gemaakt van gele toendrabramen, waren wel aan haar besteed…
Tekst © CelticSarayu, foto’s van internet, weet helaas niet meer waar…