Het woord/de benaming ‘Opoe’ heeft tegenwoordig vaak een negatieve of neerbuigende toon.
Mijn Opoe was zo’n lieve vrouw. Zelfs haar terechtwijzingen waren nooit hard. Ik herinner me (ik zal een jaar of 13 zijn geweest) een terechtwijzing die me altijd is bijgebleven.
Gezien de religieuze achtergrond was het not done voor een meisje om een lange broek te dragen. In de bijbel staat immers dat vrouwen geen manskleren mogen dragen. De vraag werpt zich op wat dan in bijbelse tijden mannenkleding was. Geen broek in elk geval. Wel iets wat we nu djellaba noemen. Lijkt meer op een rok dan op een broek. Dus riep ik nog weleens dat vrouwen dus geen rok mochten dragen😂. Uiteindelijk was er een theoloog die een redelijk plausibele reden gaf. Het zou gaan om priesterkleding. Onder het gewaad van een priester zat een kledingstuk wat wel op een broek leek.
Enfin, ik kwam bij Opoe in een broek. Ze keek me aan en vroeg alleen maar: “Is Ali een jongetje geworden?”
Geen onvertogen woord, geen stemverheffing en ik weet het nu nog. Uiteraard heb ik in haar bijzijn nooit meer een broek gedragen. En nee, dat is niet hypocriet. Dat is respect voor andermans gevoelens. Die les heb ik dus wel geleerd.
Zo schaam ik me plaatsvervangend als mensen op zondag op straat de auto gaan wassen. Wat je in huis doet, moet je zelf weten, maar er kunnen mensen vlak bij je wonen die hechten aan de zondagsrust, dus waarom zichtbaar ‘werken’ op zondag?
Waar ik aan denk als het over Opoe gaat, is de manier waarop ze liep. Eigenlijk altijd op een drafje. Met het grote gezin (12 kinderen) en de moestuin moest ze misschien ook wel. Toen de meisjes wat ouder werden, hielpen die uiteraard mee, maar de zorgen bleven voor Opoe.
Soms vergat ze de tijd en kon ze rustig blijven zitten. Dat was bij de konijntjes in de schuur. Daar bracht ze zoveel mogelijk tijd door. Als ik kwam en ze was niet in huis, dan wist ik dat ze waarschijnlijk in de schuur was.
Zachtmoedig…een woord wat je niet dagelijks gebruikt, maar gevoelsmatig beschrijft dit mijn Opoe.
Zij vertelde je niet altijd hoe je leven moest, maar de manier waarop ze haar leven leidde, was een voorbeeld op zich. – Leef het leven zoals het zich aandient, wees tevreden met wat je hebt of als je het op een bijbelse manier wilt zeggen: ‘Verzamelt u geen schatten op aarde…’ (Mattheus 6:19).
Vergelijk dat eens met de manier waarop veel mensen nu hun leven leiden. Ze willen alleen maar meer, meer, meer. Desnoods via oplichting, al is het ‘alleen maar’ belastingontduiking.
Ik vraag me weleens af wat je vond van de keuzes van je kinderen. Was je het bijvoorbeeld eens met hun partnerkeuze? Ik kan het je niet meer vragen…
Dankjewel Opoe, voor de lessen die je me leerde. Ik ben lang niet zo zachtmoedig als jij was en ik zal dat waarschijnlijk ook nooit worden, maar je hebt me wel laten zien hoe het kan/moet zijn. Met meer mensen zoals jij, zou de wereld zoveel mooier zijn…
Tekst © CelticSarayu