In 2005 maakte ik een reis naar Israël. Op een dag wilde onze gids iets voorlezen. Natuurlijk verwachtte iedereen iets serieus. De verrassing was des te groter😊.
Adam leefde lang geleden,
eenzaam in de tuin van Eden.
Met de zegen van de Heer,
wat verlangt een mens nog meer?
Hij liep lekker in zijn blootje,
baadde zon en baadde pootje,
in het water van de beek.
Zeven dagen ied’re week.
Adam leefde zonder zorgen,
totdat hij ontdekte op zekere morgen,
dat …
elke man een wijfje had.
Hij zei: “Heer ik wil niet klagen,
maar ik zou U willen vragen,
onderdanig en beleefd,
of U voor mij geen vriendinnetje heeft”.
foto © hollylmonahan via Pixabay
“Goed”, zei God, “ik zal mijn best doen,
maar jij moet dan zelf de rest doen.
Ik zal zorgen voor een vrouw,
die haar leven deelt met jou.”
Adam liep van pret te zingen,
en kocht twee verlovingsringen.
“Looft de Heer, ik krijg een wijf,
’t is niet meer dan één rib uit mijn lijf.”
En toen Adam, lag te slapen,
heeft de Heer de vrouw geschapen.
’t Werd een droom voor iedere man,
alles d’r op en alles d’r aan.
En ze leefden zeer tevreden,
samen in de tuin van Eden.
Totdat op zekere dag,
Eva de boom met appelen zag.
Eva dacht: wat kan het schaden,
aan een boom zo vol geladen…
Schoon de Heer het mij verbiedt,
mist men één, twee appelen niet’.
Eva bromde van verlangen,
toen ze al dat fruit zag hangen.
Ze nam een hap terwijl ze zei:
“Een appel per dag da’s iets voor mij”.
Toen was het uit met het goede leven,
’t Paradijs werd opgeheven.
Door een appel, zo U weet,
werken wij ons in het zweet.
Door het plukken van een appel,
werken wij ons nu te sappel.
Vandaar dat ik beweer:
“SNOEP VERSTANDIG, EET EEN PEER”
