Ze *) vertrouwde de notaris volkomen. Hij zei immers dat ze alles goed geregeld had. Hij zou zelf executeur-testamentair zijn.
Echter, toen ze overleed, bleek het een heel ander verhaal…
Ze overleed ’s avonds om ongeveer 20.00 uur. Notaris was niet te bereiken, ondanks de verzekering dat hij altijd bereikbaar zou zijn…
Dan maar de volgende ochtend gebeld (08.30 uur). Voor ik van huis ging. Ik zou dan ongeveer een uur later bij het kantoor kunnen zijn. Tijd genoeg om het dossier tevoorschijn te halen, leek mij.
Eerst werd er ontkend (!) dat de notaris executeur-testamentair zou zijn. Dan zou ze mij meer dan 10 jaar hebben voorgelogen??? Zeker weten van niet. Ze had dat met name geregeld zodat die werkzaamheden niet allemaal voor mijn rekening zouden komen. Niemand wist toen nog hoe mijn MS zich zou ontwikkelen. Ze wilde mijn gezondheid niet belasten. Zo liefdevol.
Uren later (ik had het codicil al gevonden, maar kon dat niet doorgeven i.v.m. de sluiting rond het middaguur), bleek dat ze wel een kopie van het codicil hadden. Dan was het bekend, toch?!
De gegevens omtrent de begrafeniswensen waren nog niet boven water. Wat later bleek dat er toch te zijn. Ik wist dat het er moest zijn, want ik was zelf bij het gesprek geweest… Ook dat was zo geregeld zodat ik niet alles hoefde bij te houden.
Daarna heb ik een gesprek gehad met Monuta. Maandag begraven was door de vertraging van het notariskantoor geen optie meer. Over de extra kosten werd door de notaris niet gesproken. Dinsdag kon door andere omstandigheden niet. Dus werd het de woensdag van het boerenprotest. Daar heeft een aantal mensen last van gehad.
Wat me wel direct verteld werd, was dat ik niets uit het huis mocht verwijderen tot e.e.a. (welk e.e.a. dat dan ook mocht zijn) geregeld was. Daar zijn ze nu kennelijk nog mee bezig…ik heb nooit te horen gekregen dat ik wel kon gaan ruimen/meenemen. Uiteindelijk heb ik maar via de notaristelefoon gevraagd wat ik kon verwachten. Haar reactie zal ik maar niet weergeven.
Na die donderdag waarop de notaris de begrafenis had moeten regelen(!!!), bleef het van die kant erg stil. Tot de dinsdag voor de begrafenis. Toen bleek er ineens nog een brief te zijn m.b.t. regelingen voor de begrafenis. Mijn hemel, hoe moeilijk is het om een dossier te maken en bij te houden???
Er bleek een eigen graf te zijn. Gelukkig wist een parttime medewerkster op de begraafplaats (die toevallig dienst had) ervan…
Gelukkig maar, want als ze op de eerder geplande plaats was begraven… Iemand mag namelijk pas na 10 jaar weer worden opgegraven (tenzij er sprake is van een misdrijf).
Mijn contactpersoon bij Monuta heeft gelukkig alles perfect opgepakt en opgelost! Chapeau!
Ik heb sindsdien echter nachtmerries en slaap dus slecht.
De stress op dinsdag en het slechte slapen heeft er ook voor gezorgd dat ik meer MS-klachten kreeg dan in de jaren hiervoor.
En dat alles omdat een notariskantoor zijn werk niet doet.
Later, bij het tekenen van het (ver)koopcontract heb ik mijn grieven onverwacht netjes kunnen uiten. Het gesprek leende zich ervoor. Een halfslachtig excuus was de enige respons. En dat bestond grotendeels uit: ‘Dat wist ik niet.’ en ‘Als ik er zelf was geweest.’
Maandenlang kreeg ik alleen informatie als ik er zelf om vroeg. Ik jaag zelden iemand op, maar ik wil gewoon op de hoogte gehouden worden!
Ik kreeg wel domme vragen. En zeg niet dat er geen domme vragen zijn! Als je stelt dat je het taxatierapport bestudeerd hebt en je vraagt of ik een foto van de cv-ketel wil maken die er niet is (blokverwarming), is dat dom of ongeïnteresseerd. Ik weet trouwens niet wat ik erger vind.
Inmiddels is alles afgerond en nog steeds geen excuus.
Ook over de nota/verantwoording waren vragen te stellen. We hebben besloten dat het beter was om alles achter de rug te hebben dan mijn gezondheid nog meer op de proef te stellen.
De klap op de vuurpijl was een e-mail die ik onlangs kreeg. De aanhef was ‘Geachte mevrouw’. Zonder naam!
Vorige maand sprak ik in verband met mijn eigen zaken een notaris. Ik vroeg of hij executeur-testamentair kon zijn. Zijn antwoord was kort en bondig ‘Nee’.
Fijn, dan kunnen we zaken doen.
*) ‘Ze’ is mijn schoonzuster
UPDATE:
Ik had dit bericht naar de desbetreffende notaris gestuurd, zodat hij in elk geval kon reageren.
Dat heeft hij gedaan. We hebben, waar nodig, allebei nog wat kunnen verduidelijken. Hij maakte excuses voor alles wat fout was gegaan en het bleek dat er intern al dingen gewijzigd zijn. Dat laatste vind ik heel belangrijk!
Ik ben vrij mondig en vind mijn informatie wel. Ik had ook even tijd. Het ziekbed van mijn schoonzus was gelukkig kort, maar het gaf mij wel tijd om e.e.a. voor te bereiden. Als iemand onverwacht met een overlijden te maken krijgt en dan slecht geïnformeerd wordt…hoe werkt dat dan uit?
Bij deze notaris zou nu in elk geval de dossiervorming en de communicatie beter moeten zijn.
Ik hoop en vertrouw er op dat ik het na dit gesprek los kan laten en niet meer bij elke (papieren) confrontatie in de stress schiet.
Foto © Gerd Altmann via Pixabay
Tekst © CelticSarayu