Ik denk dat ik het moeilijk zou vinden om ergens te leven waar geen (of nauwelijks waarneembare) seizoenen zijn. Voor mij heeft elk seizoen z’n charme.
Het verandert wel wat hier in Nederland. Het lijkt er op dat de winters niet meer echt koud worden. Toch raken we bij een paar dagen lichte vorst al in de ban van een eventuele Elfstedentocht.
Vroeger werd die ook niet elk jaar verreden, maar nu (we schrijven 2019) is het al 22 jaar geleden.
Sneeuwen doet het zelden met Kerst, maar dat was meestal al zo.
Te vinden onder Schrijfsels – Fotoherinneringen – ‘2010 December in Ierland II’.
Ik schaats al jaren niet meer, dus dat ijs maakt me niet zoveel uit. Hoewel…de sfeer op een ijsbaan heeft wel iets.
Ik vind het wel fijn als het koud is. Al zeur ik dan wel weer over het feit dat ik een jas aan moet.
Je adem kunnen zien als het vriest. Glibberen op onverwacht gladde plekken. Als het gesneeuwd heeft, ook al is het maar weinig, de eerste voetstappen zetten in de nog ongerepte sneeuw.
Als dan de winter weer op z’n eind loopt, verlangen we allemaal weer naar de warmte van de zon. En ja hoor, het kan soms wel vrij lang duren, maar dan meldt het (nog waterige) lentezonnetje zich.
Met je jas aan op een terrasje. Gewoon om de lente te vieren.
Het groen dat allemaal weer uitloopt. De voorjaarsbloemen geven aan dat het weer lente is.
Dan wordt het ineens nog warmer. De zomer dient zich aan. Tegenwoordig lijkt die langer te duren en veel hogere temperaturen te hebben dan vroeger.
Wat vond ik vroeger de zomer heerlijk. Veel in de zon liggen – wedstrijdjes doen wie het snelste bruin werd. Dat dat niet echt gezond was, wisten we toen niet.
In de schoolvakanties elke dag en verder elk weekend naar Ouwehands Dierenpark in Rhenen. We hadden een abonnement en er was in die tijd nog een zwembad. Zorgeloze zomers.
Na de schoolvakantie begon school weer en even later de herfst.
De tijd van kastanjes, beukennootjes enz. Wij raapten ze altijd. En nog raap ik ze op. Tot ik me realiseer dat ik er niets mee ga doen. De kinderen van nu laten ze meestal liggen. De meesten weten niet wat ze ermee moeten doen. Ze weten dus waarschijnlijk ook niet hoe het voelt om kastanjes (doelloos) door je handen te laten gaan. De zachte gladheid en dat kleine ruwere stukje.
Het afgevallen blad, schitterend gekleurd. Je zocht de mooiste uit om ze te drogen in een boek…om ze vervolgens te vergeten. Soms kwam je ze jaren later weer tegen.
Dan paddenstoelen in alle soorten en maten. Te vinden in de herfst, maar ook nog in de winter.
Foto’s en tekst © CelticSarayu