Jullie zullen je ook wel afgevraagd hebben wat er met Dakota en Wolf aan de hand was. Nou, dat heb ik me ook al die tijd afgevraagd!
Maar laten we eerst even teruggaan naar het begin van het jaar. Ik zou met een bos bloemen naar Joop gaan. Je weet wel…omdat ik eerst maar wat graag zijn nieuwtjes had, maar later niet meer omdat ik zelf contact met onze hippies kreeg.
De bloemen werden in dank aanvaard.
Joop doet inmiddels veel meer aan natuurfotografie en heeft, door het reizen daarvoor, geen tijd meer voor de plaatselijke nieuwtjes.
Hij heeft beloofd dat hij in de toekomst wel wat mooie plaatjes zal sturen. Die mag ik dan (met naamsvermelding) gratis plaatsen. De eerste vond ik onlangs op de mail. Dat is tamelijk dichtbij.
Dat is duidelijk, toch?!
Dan kunnen we nu over naar onze hippies.
Ik was al regelmatig naar ‘The Happy Hippie’ geweest, maar trof daar steeds een verlaten gebouwtje. Frederik had al aangegeven dat hij, terwijl hij wacht op het vrijkomen van gelden voor de verbouwing, eerst maar eens buitenlandse relaties ging bezoeken. Dat komt, naar mijn idee, neer op een wereldreis. Daar hoeven we dus ook geen informatie van te verwachten. Hij is zeker al een half jaar weg, maar we hebben zelfs nog geen kaartje ontvangen. Buiten dat is er tegenwoordig toch overal wel ergens internet?! Nou ja, geen bericht…goed bericht, zullen we maar hopen.
Dakota was eindelijk weer present in ‘The Happy Hippie’.
Ze nam er alle tijd voor om me bij te praten. Het enige nadeel: ze strooit met namen alsof ik al die mensen zou kennen😂😂😂. Ik wilde ook niet steeds verduidelijking vragen. Dat verstoort het verhaal alleen maar.
Enfin, in januari werd ze benaderd door een hippie-kennisje uit Scandinavië. Sorry, maar ik heb niet onthouden welk land precies.
De vraag was of ze ‘in’ was voor een speciale klus. “Nee, wat het precies inhield mocht nog niet bekend worden.”
Dat was natuurlijk koren op Dakota’s molen😉. Hoewel ze wel weet dat het slim is om je ergens te settelen als je niet de jongste meer bent, blijft het avontuur trekken. En dit klonk weer echt als een avontuur. Ze liet alle zomerkleding en zo thuis en pakte haar koffer. Gelukkig werd de reis vergoed. Als dat niet het geval was geweest, had ze weer moeten liften. En dat levert tegenwoordig toch meer risico’s op. Brrrr, je moet er niet aan denken!
Overigens liet ze Wolf ook zomaar achter. Nou ja, voor werk moet het kunnen…
Overigens vond Wolf er zonder Dakota niets aan in ‘The Happy Hippie’. Die verdween naar familie (weet ik nu).
In Scandinavië was ze eigenlijk nooit lang geweest. Warmere landen hadden veel voordelen. Een simpel tentje voldeed bijvoorbeeld. En als die niet voorhanden was, was slapen onder de blote hemel ook en optie. Dat wordt n het Noorden toch wat lastiger.
Dakota kreeg te horen dat ze eerst een soort test moest ondergaan. Kon ze zwijgen, om maar iets te noemen. Was ze bereid en in staat tot vrij zwaar werk?
Och, ze heeft in al die jaren van zwerven zoveel meegemaakt waar je niet over sprak. Dat zou het probleem niet zijn. Natuurlijk was ze niet meer zo sterk en fit als vroeger, maar ze kon best nog aardig wat werk verzetten. Op naar de klus dan maar.
Zoals te verwachten werd het kouder, naarmate de reis noordelijker ging. Voor alle zekerheid nog maar even wat boodschappen gedaan. Fleece om omslagdoeken te maken en/of dubbel als deken (is natuurlijk ook super). Verder breinaalden en garen…stel dat ze even niets te doen had🤣.
Het was wel geweldig om weer eens sneeuw te zien. De reis ging ook grotendeels per slee of sneeuwscooter. Dakota had geen idee meer waar ze zich ergens bevond. Haar reisgenoten vertelden ook niet veel! Het was dus echt wel geheim allemaal.
Het eerste deel van de test zorgde wel voor warmte…in twee opzichten. Van houthakken krijg je het wel warm en in de kachel geeft het weer warmte. Het gehakte hout werd ook op sleden geladen. Moest dat onderweg afgeleverd worden of moest het mee naar de eindbestemming?
Dierenvriend Dakota was onmiddellijk verzot op de husky’s. Onderstaande foto kreeg ze van Nina. Er mochten geen mensen op staan, anders was er misschien te herleiden waar ze zich bevond!
Ik ken mensen die Dakota alleen hierom al benijden😁.
De weken daarna was het steeds hetzelfde. Hout hakken, opladen en weer verder. Voor Dakota’s gevoel hadden ze de aardbol al zo’n beetje ‘gerond’. Zo uitgestrekt was Scandinavië toch niet? Haar gevoel bleek achteraf gewoon goed te zijn. Ze hadden de reis verlengd door te zigzaggen en soms stukken terug te rijden. Ik zou dat nooit gemerkt hebben. Mijn navigatie is waardeloos. Vraag maar aan mijn broer🤣.
Wordt vervolgd…
Foto’s en tekst © CelticSarayu