Dakota is zelf de eerste die zal zeggen dat ze een ‘ chaoot’ is en ‘ niet helemaal van deze tijd’.
Zo is ze vertrokken zonder haar fototoestel. Of dat wat veranderd zou hebben is maar de vraag. Waar vind je op het platteland in Scandinavië een winkel waar je de juiste fotorolletjes kunt kopen. Ja, Dakota is wat dat soort dingen betreft inderdaad niet helemaal van deze tijd🤣. Ze denkt (of dacht) er niet over om digitale foto’s te gaan maken.
Voor foto’s van deze reis is ze dus aangewezen op anderen. Ze heeft dan wel een mobiele telefoon, maar zeker geen smartphone. En ook die…je raadt het al…heeft ze niet meegenomen.
Met al dat houthakken en reizen is het inmiddels al eind februari geworden.
Er is een beetje rust in de groep gekomen. Of dat betekent dat er genoeg hout is of dat ze de eindbestemming naderen?
Wat een geluk! Het Noorderlicht. Dakota had dat nog nooit gezien. Wat onvoorstelbaar mooi. Ze waande zich in een sprookje.
En maar weer verder. De anderen vertelden tegen Dakota dat ze er nu bijna waren. Spannend!
Maar eerst moest al het verzamelde hout netjes opgeborgen worden bij een mooi huis (eigenlijk was het een prachtige houten hut, maar hut klinkt zo negatief…), zoals gebruikelijk naast het huis.
Dat moest ook nog in een bepaald patroon. Dakota had geen idee wat dat inhield, maar ze deed keurig wat haar werd opgedragen.
Ze verbaasde zich er over dat ze dat kon…na een mensenleven doen wat ze wilde😁. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Het resultaat van het hout stapelen mocht er zijn!
Nu werd Dakota naar een soort B&B gebracht. Misschien was het niet het vakantieseizoen, maar het leek meer alsof ze op visite was. Enfin, hier waren alle moderne voorzieningen. Eindelijk kon ze Wolf bellen. Het was fijn om hem weer te horen, maar ze mocht nog steeds niets zeggen. Wel over het Noorderlicht en de Husky’s natuurlijk. Toen haar dat nogmaals op het hart gedrukt werd, vroeg ze hoe ze iets kon verklappen als ze zelf nog steeds niets wist…
Hier kon Dakota eindelijk rustig iets maken van het fleece dat ze had gekocht. In de tenten onderweg was niet echt behoorlijke verlichting. Gelukkig was het jack dat ze bij zich had winddicht.
Op deze foto’s was ze even aan het kijken of het wat werd en toen kwam net een ander groepslid wat vragen en die maakte deze foto’s. Nee, niet tevreden dus dus! Ik zou denken…als het maar lekker warm is, maar voor Dakota moet het ook nog mooi zijn. Enfin, ze wacht nog op meer foto’s. Ze heeft me bezworen dat er meer komen.
Na een paar nachten in een luxe bed, was het tijd om verder te gaan. Ze had de meeste andere groepsleden de laatste dagen niet gezien.
Tot haar stomme verbazing stopten ze bij het huis waar ze het hout hadden afgeleverd
Je kon de vraagtekens bijna horen, maar ze vroeg niets.
Kijk nou! Bijna geschikt om een kerstkaart van te maken. Hm, dat was wel erg burgerlijk denken…🤣.
Ze gingen echt naar de deur. Die werd open gedaan door…
Wordt vervolgd…
Tekst en foto’s © CelticSarayu, tenzij anders vermeld