- …om de grip te verliezen.
- …om te weten dat je een heleboel niet meer weet.
- …om steeds te horen: “Dàt weet je toch nog wel”, terwijl je geen idee hebt waar het om gaat.
- …om te merken dat de mensen waar je van houdt en die je vertrouwt, soms kortaf doen.
- …om je hobby niet meer te kunnen doen omdat je niet meer weet wat waarvoor dient.
- …om te horen dat je Alzheimer hebt of een andere vorm van dementie.
- …om tegelijkertijd te horen dat er geen goede medicijnen voor zijn.
- …om je te realiseren dat tante Jans of ome Dirk vroeger ook zo waren en daarom naar een tehuis moesten. Dat wil je niet, maar je voelt wel dat het niet goed gaat.
- …om mensen te spreken en geen idee meer te hebben wie het zijn of waarvan je ze kende. Het schiet je ook later niet meer te binnen. Terwijl je in je geheugen zoekt, dwalen je gedachten af. Thuisgekomen zegt je partner tegen de buurvrouw: “Weet je wie we tegen kwamen? Meneer X.” De buurvrouw vraagt of je dat leuk vond. Je zegt:”Ja”, want de vraag klinkt alsof ze dat wil horen. Waar gaat dit over???
Zo probeer je door te gaan, maar wat is het moeilijk en ook nog eens vermoeiend. Daarom val je soms ook zomaar in slaap.
Je wilt naar je moeder en dan zeggen ze dat die allang dood is. Hoe kan dat nou? Dan zou ik dat toch wel weten? Je huilt…maar is het van verdriet om haar omdat je nu niet voor troost naar haar toe kunt? Of is het om deze wereld die je niet meer begrijpt? Je voelt alleen de behoefte om te huilen…
Je hebt geleerd dat je moet werken of in elk geval iets te doen. Ledigheid is tenslotte des duivels oorkussen. Je handen zijn nog wel gewillig, je lijf nog krachtig genoeg. Dus ga je ‘opruimen’. Voor je eigen gevoel ben je goed bezig, maar je omgeving vraagt zich af wat je bezielt…
Dan komt de tijd dat je opgenomen moet worden in een verpleeghuis. De mensen om je heen zijn blij dat je in het dorp kunt blijven. Dat is voor je partner echt van belang. Zo ben je verzekerd van geregeld bezoek.
Je voelt wel dat er iets gaat gebeuren, Maar geen idee wat. Hebben ze het wel verteld? En ben je het weer vergeten? Je probeert het je al niet eens meer te herinneren. Je wordt zo moe van dat verdwalen in je hoofd. Als anderen maar voor je zorgen, dan komt het goed.
Er is/komt steeds meer aandacht voor dementie in al haar verschijningsvormen. Dat is goed.
Voor nu is het het belangrijkste dat we de mens met dementie met respect behandelen.
En kun je wat tijd vrijmaken en kun je zelf goed lopen, dan kun je misschien eens een eindje met iemand gaan wandelen.
Het levert altijd één of meer glimlachmomenten op. Zoals die keer met een bewoner in de rolstoel, die naderhand vertelde dat ze helemaal naar zee waren gelopen. “De ouwe zee, bedoel ik”, zei hij ter verduidelijking bij. De Waal kon trots zijn!
Als je er meer over wilt weten:
https://www.alzheimer-nederland.nl/
Foto ©LBS tekst ©CelticSarayu