Ik geef het toe…ik discrimineer.
Nee, niet op de manier die iedereen veronderstelt bij het lezen van de titel.
Er zijn vogels die ik niet zo graag in mijn tuin zie…
Duiven bijvoorbeeld. Die heb ik zelfs het liefst niet eens in de straat! Ik hoor ze. Steeds maar weer. En niet zo zachtjes.
Om te beginnen de deuren dicht gedaan. Dat is toch eigenlijk gekkenwerk. Prachtig weer en ik kan niet eens rustig buiten zitten. Als de buren aanhoudend hetzelfde geluid produceren, ga je even praten of het niet een tandje minder kan. Maar ja, dat kan niet met die dieren.
Dan zit ik binnen en dan moet ik het geluid van mijn muziek harder zetten. Daar zit ik niet op te wachten en de buren ook niet, denk ik.
Als ze voer zien in het vogelhuisje, zitten ze er helemaal in, zodat er bijna geen andere vogel bij kan. Voordeel is wel dat ik ze dan even niet hoor…
Dan de eksters. Mooie vogels, dat is waar. Het geluid dat ze maken vind ik ook niet zo aangenaam, maar ze blijven daar niet mee aan de gang. Als alle eksters gewaarschuwd zijn dat ik (of welk ander gevaar ook) er aan kom en ze zijn geïnformeerd dat er wat te eten is, is het weer over.
Maar zij hebben de onaangename gewoonte om de musjes weg te jagen. En die zie ik dan wel weer erg graag. Net zoals meesjes en zo.
Nee, natuurlijk doe ik ze niets aan. Ze kunnen er ook niets aan doen. Ieder vogeltje… Het is niet anders.
Zeker, ik kan er de ene dag beter tegen dan de andere, maar ik blijf me met enige regelmaat ergeren ?.
Tekst © CelticSarayu