Nee, dit wordt geen reclame voor drank. Absoluut niet.
Echter, als ik dit hoor of zie, gaan mijn gedachten terug naar 1978 of zoiets.
In de weekends waren we meestal in Friesland. Op een zondag kregen we een telefoontje van de Amsterdamse politie.
Ze hadden eerst mijn ouders gebeld. Op dat telefoonnummer was ik daarvoor bereikbaar.
Mijn ouders hadden weinig of geen connecties met Amsterdam, dus zij vermoedden dat het voor mij was. Ik had daar tenslotte een poosje gewoond. Buiten dat had ik er ook nog wel connecties.
Terug naar het telefoongesprek. Nu wordt ook de associatie duidelijk. De agent vroeg of ik mevrouw Ballentijn kende.
Het zei me helemaal niets, maar soms ken je van mensen alleen de voornaam of de meisjesnaam.
Het bleek dat ze mevrouw Ballentijn gevonden hadden in haar huis, waar ze gevallen was. Er was geen informatie te vinden van/over familie of andere contactpersonen. Uiteindelijk vonden ze mijn telefoonnummer in haar jaszak?!
Ik ben gaan bellen, zelfs naar een ex 😄. Wie weet was het wel een familielid of zo die ik alleen kende als tante….. of als ‘oma Amsterdam’. Weet ik veel. Ik probeerde ook alleen maar te helpen.
Wie ik ook belde, niemand kende haar. Dus de politie teruggebeld en doorgegeven dat ik niets wijzer was geworden.
Op zich was dat het einde van het verhaal natuurlijk, ware het niet dat ik altijd hieraan moet denken als iemand dit merk whisky noemt.
Ze moet toch wel erg eenzaam zijn geweest😢.
Tekst © CelticSarayu